روش تکثیر زعفران

تکثیر زعفران از طریق بنه که به اشتباه پیاز گفته مىشود، صورت مىگیرد. بنههائى که براى کاشت انتخاب مىشوند از فندق بزرگتر و از گردو کوچکتر و وزن آنها ۸ گرم بهبالا و داراى جوانه انتهائى سالم و بدون پوسیدگى است، هر چه بنه درشتتر باشد محصول بهدست آمده مرغوبتر و عملکرد سالهاى ابتدائى کشت بیشتر خواهد بود. بههمین دلیل معمولاً بنهها را از مزارع ۳ تا ۴ ساله انتخاب مىکنند. بنه زعفران در سالهاى بعد، بنههاى دیگرى بهوجود مىآورد بهطورى که در سالهاى هفتم تا دهم بهصورت گروهى از بنههاى ریز و درشت متراکم در مىایند. در هر صورت هنگامیکه برگها کاملاً خشک شدند (از اواسط خرداد ماه) بنهها را از خاک در مىآورند که معمولاً به دو روش انجام مىگیرد:

روش اول بهنام خشکهکن است، بهاین صورت که بنهها را بهوسیله بیلچه یا خیش از زمین خارج در مىآورند. روش دیگر را پیاز ترکن گویند که زمین را آبیارى و پس از گاورو شدن، بنهها را از زمین خارج مىکنند که در این روش بنهها کمى مرطوب خواهند بود. از این روش زمانى استفاده مىگردد که کاشت سریع و بلافاصله مورد نظر باشد زیرا انبار کردن پیاز مرطوب نیاز به مراقبتهاى ویژه دارد.

نگهدارى پیازهاى خشکهکن معمولاً بهاینصورت انجام مىشود که بنههاى درشت و سالم را جدا نموده و در انبارهاى خشک و داراى تهویه مناسب تا ارتفاع ۲۰ تا ۳۰ سانتىمتر انباشته و تا اواخر تابستان (مرداد و شهریور)، که زمان کاشت است، نگهدارى مىکنند. براى جلوگیرى از هر گونه آلودگى قارچی، پیازها را با سموم قارچکش مانند بنلیت و سولفات مس ضدعفونى مىکنند و بههنگام کاشت، غلاف قهوهاى رنگ روى آن را جدا مىکنند بهطورى که آخرین لایه روى پیاز بماند.